Donderdagvroeg, 12 juli, stonden wij met een klein grijs zakje p.p. klaar om 6 volle dagen door de wildernis van Mongolie te 'trekken'. Een trekking stond weliswaar niet op het programma, we deden alles lekker met een busje. Dat mag ook wel, want we gingen aardig wat kilometers afleggen. Honderden kilometers per dag soms.

Wij bleken al direct de enige van de 6 Nederlanders die niet hun hele backpack/koffer meenamen. Later kwamen we erachter dat we misschien iets meer mee hadden moeten nemen, maar we hebben het prima gered.

We gingen met twee busjes. De eerste dag in een wit busje, die chauffeur was een snelheidsduivel, maar een die erg goed kon rijden, dus gevaarlijk of eng was het niet. Al snel buiten Ulaan Batar rijd je op onverharde wegen, met kuilen overal. Sommige dagen reed je hele stukken door graslandschappen of door de blubber. We hebben heel wat afgehobbeld.

De eerste nacht sliepen we in een toeristisch Gerkamp. Gertenten zijn de traditionele 'huizen' van de Mongolen. Het zijn stevige ronde tenten waarin veel hout is verwerkt, altijd met een lekker kacheltje. Toeristische kampen zijn wat luxer dan de tenten die we later zouden aantreffen bij nomadenfamilies die echt woonachtig zijn in de tenten. Na de eerste nacht wisselde we van auto, we zaten nu bij de gids, een aardige vrouw genaamd Otna. Ze stond erop dat we bij haar kwamen zitten, want Rianne was ziek geworden in de nacht. Ze kreeg een band om haar middel om haar maag op de plaats te houden tijdens het vele gehobbel. Deze 'maagband' en Rianne zouden de rest van de reis onafscheidelijk blijken...

Vrijdag gingen we onderweg naar de nomadenfamilie. Toen we daar aankwamen bleek dat ook nomaden televisie keken, en veel gebeld werden op hun mobieltjes. Het gezinshoofd van de familie was een man met een heel karakteristiek gezicht, net een schilderij. Hij had veel kinderen, maar de meeste waren naar de stad (Ulaan Baatar) getrokken voor studie en werk. De meeste Mongolen zijn de laatste jaren naar de stad getrokken hoorde we. Er wonen slecht ongeveer 2,5 miljoen mensen in het land, en een stuk meer dan de helft woont in de hoofdstad. Het leven op het platteland is voor velen zwaar. Veel dieren in de kuddes sterven door de strenge winters van soms wel -40 graden. Soms wel 80% van de kudde, en dat is onhoudbaar.

Het weer was ons niet erg goed gezind bij aankomst, maar ook in de regen waren de kuddes geweldig om te zien. We waren vooral gek op de yakken, en op de oude hond die buiten lag en graag door ons geknuffeld werd. De volgende dag gingen we met de nomadenfamilie naar het bos waar we een Mongoolse barbeque zouden doen. Er was een hele mooie rivier en het was fijn eens een bos te zien in Mongolie, waar vooral gras en lege bergen te vinden zijn. Ze hadden voor de gelegenheid uitgepakt door een berg vlees in een lege huid van een geit te doen en deze boven het vuur te roosteren in de huid. Vervolgens werd het samen met aardappelen in een kom gedaan waar de vliegen gingen botvieren.

Als we al honger hadden gehad was het bij het zien van vliegenkom met eten compleet vergaan. Wapperen met je hand had geen tot weinig zin, want de vliegen waren absoluut niet bang. Ze waren trouwens ook kanibaal, want dode vliegjes op het tapijt werden door andere vliegjes verslonden... ew. Gelukkig was er een pot augurken. En de soep was best te doen als je hem meteen als je hem kreeg opdronk en constant met je hand erboven bleef wapperen om de vliegen tegen te houden.

Vervolgens was het tijd voor een vodka'tje met de baas! Traditie is 3 shotjes, verleden - heden - toekomst. De man zag graag dat je ze snel achter elkaar wegkloekte. Dat Rianne al de hele dag leefde op 1 broodje en 2 augurken was verder geen probleem. S'nachts kreeg ze zelfs nog een extra vodka, een warme mongoolse vodka met olie. 'good for stomache!'. Die nachtelijke vodka heeft zij elke avond op de trip gekregen. yummmm...

Na twee nachten bij deze familie was het tijd voor afscheid, de rest van de dagen zouden we steeds in verschillende toeristische kampen verblijven. Vaak met douche... yay! En met normale toiletten. Bij de nomadenfamilie was het namelijk een gat in de grond met daarom een hekje die half open was... wel met uitzicht op de kudde. Gezellig! :)

De dag daarna voelde Rianne zich wat beter, goed genoeg om samen met Esther aan Esthers to-do-lijstje voor Mongolie te werken, want daar bovenin stond paardrijden. Samen hebben we een ritje om een bergje gemaakt, wel onder begeleiding...

Het was erg mooi. Esther had haar oog op een mooi bruin paardje laten vallen, dus nam Rianne de grijze. Alleen was onze Mongoolse vriend het hier niet mee eens en, waarschijnlijk vanwege onze lengte, kreeg ik de bruine toegewezen en Esther de grijze. De rest van de rit noemde ik haar trouwe viervoeter een ezeltje. 'Hij is net zoveel paard als die van jou!! ' kreeg ik dan te horen. Muahaha.

De volgende dag stond er plotseling wel een trekking. Op onze 10 euro H&M ballerina's besloten we de strijd aan te gaan. Het was in totaal 8 kilometer. Vier kilometer de berg op, en dan terug. Bovenop de berg was een oud klooster wat op de lijst van Unesco werelderfgoed staat. Ondertussen was Rianne er weer wat slechter aan toe, dus ze trok de berg op met twee crackers in haar maag. Zwoegend en zwetend haalde we de top. De terugweg bleek nog moeilijker, omdat wij achteraan met de gids zagen hoe een van de andere vier een verkeerde afslag had genomen in de verte. We volgden hem een vies paardenpad vol met modder en poep op. (in ballerina's he... ) Het was een glibberig glijfeest vol met paardevliegen en zwermen muggen.

Voor ik de positieve noot vergeet: het was wel een erg mooi bos! Soms vergat je dat.. als je een hap vliegen doorslikte.

Aangekomen bij de auto gingen we verder naar een waterval. Rianne was ondertussen zo ziek dat we de nodige stops moesten maken. Maar de waterval bleek het waard, want hij was erg mooi. Die avond ging het weer beter en stond er in het laatste toeristenkampje een show op de planning. Het was een traditioneel Mongools bandje, en echt heel erg apart en leuk. Inclusief keelzingen (waar Esther achteraf ook erg goed in bleek) en aparte instrumenten.

Ondanks de pech met ziekten (Esther werd na terugkomst ziek van de laatste lunch) was het een hele mooie en bijzondere reis. De chauffeurs en onze gids zijn alledrie superlief geweest en bezorgd en hebben goed voor ons gezorgd. Ook misselijk is het een feest om in de schokkende en wiebelende auto te zitten als je zo'n uitzicht hebt. Overal waar je kijkt groen, het doet eer aan de naam van de excursie. Groene velden met paars/gele en witte bloemen. Heuvels met soms enorme bossen en soms alleen maar groen. Voor dieren en hele kuddes een paradijs want het land is helemaal van hen. Mongolie bestaat uit maar heel weinig steden. Ze lopen vrij rond, geen hekwerken. Enorm veel babies. Vooral yakbabies die aan de kant rennen voor onze toeterende auto waren erg lief, onze grote favorieten!

Kortom een 10+ reis.