Op zondag 8 juli kwamen we in de vroege ochtend aan op het station van Ulaan Batar. Tot onze grote schik waren wij niet de enige avontuurlijke Nederlanders die de 'ongewone' keuze van Mongolie hadden gemaakt als reisbestemming. We werden een bus ingeleid tezamen met zoveel Nederlanders dat de bus tot de nok toe vol was, koffers paste zelfs niet meer in de baggageruimtes. Met een gevoel alsof we in Salou waren aangekomen werden we weggereden naar ons Ovootel hotel. Hier kregen we te horen dat iedereen een of andere tweedaagse excursie gingen doen, behalve wij. Wij werden dus gedropt bij het hotel, maar eerlijk gezegd was dat een 'blessing in disguise'. Een mogelijkheid om aan het Salou-gevoel te ontkomen.

Tegelijkertijd was het ook een curse, want zoals wikipedia ons had gewaarschuwd is het 'de saaiste hoofdstad ter wereld'. Wikipedia is vaak niet heel betrouwbaar als bron, maar het zat er vast niet erg ver naast... Ulaan Batar is een grauwe stad, de stoeptegels hielden halverwege onze wandeling op. We wilden naar een tempel die er op ons schattige stadskaartje heel liefelijk uitzag. We kwamen er al gauw achter dat die liefelijkheid niet echt realistisch was. De snelste route was er een van verval en raar starende mensen. Het was vroeg in de ochtend en alles ging pas 11 uur open, er was dan ook bijna niemand op straat. We kozen voor de veilige omweg langs de hoofdstraten.

De tempel was oud en dat was eraan af te zien, we mochten trouwens niet eens naar binnen. Buitenlanders moesten toegang betalen, en wij konden geen werkende ATM vinden om te pinnen, en de banken waren nog dicht! Dus hebben we in de zon gezeten (die was er wel

Dit was pas het begin van wat vier lange dagen Ulaan Batar zouden worden voor onze excursie naar het buitengebied van Mongolie beginnen zou. Maar het was allemaal niet zo ellendig als je nu zou geloven. We ontmoetten die avond een Amerikaan die in onze hostelkamer sliep (een 8 persoonskamer met stapelbedden). Hij had het bad/de douche gesloopt, maar gelukkig kon Rianne hem weer maken. (die Amerikanen toch..

Met beide gingen we de tweede nacht naar een Ierse pub genaamd Hennesy's. Hier maakte we een lekkere fles wijn meester. Met de Amerikaan hebben we trouwens nog de was gedaan in het hostel, we hadden toch nog geen andere kamergenoten. De was deden we in de badkuip en we hingen alles door de kamer. Eindelijk weer schone onderbroeken!! :D

Later ontmoette we nog een Nederlander genaamd Radboud, met zn vijfen zouden we naar een club gaan die Martijn kende. Alleen toen werd Zac, de Amerikaan, ziek. Dus waren we met zijn vieren. De club had lekkere sushi, en later een hele leuke band. Koreaans, maar ze zongen bekende engelse nummers, van Metallica tot R&B, van Santana tot Adele. En ze zongen het zonder accent en heel mooi!! :D en dansbaar! Later raakte we Radboud kwijt en maakte we ons nog even flink zorgen, want hij had aan de vodka gezeten en de straten van Ulaan Batar zijn niet erg veilig voor buitenlanders. Gelukkig kwam hij een uur na ons terug in het hostel, hij was alleen zn telefoonhoesje kwijt, en die hadden wij meegenomen. Eind goed al goed