Hanoi, Sapa en de hereniging met Carlijn
Zondag de 29ste vlogen we vanuit Shanghai naar Hanoi waar we Carlijn zouden ontmoeten voor het laatste onderdeel van onze kleine wereldreis: Vietnam.
Met drie uurtjes waren we aangekomen. Toen we onze tassen te pakken hadden wilde onze transfer nog wachtten op twee anderen, die later niet bleken te bestaan... Dus later dan gepland kwamen we aan bij het guesthouse waar Carlijn al met een paraplutje in de hand stond te wachten. Door de stromende regen zijn we toen nog op jacht gegaan naar eten. Helemaal doorweekt gingen we uiteindelijk aan de pasta.
De volgende dag begon onze fietstour door Hanoi. Voor de zekerheid waren we bepakt met regenponchos, maar het leek nog niet nodig. De zon scheen zelfs! :D We gingen naar het Ho Chi Minh memorial, maar we konden er niet in want maandag is zijn rustdag. :P Van buiten was hij ook prima. Vervolgens zagen we ook het presidential palace waar Ho Chi Minh niet wilde wonen aangezien hij het te groot en overdreven vond, hij wilde liever iets wat dichter bij de rest van de bevolking paste, wat een bescheiden man he?! Dat terrein hebben we ook bekeken met een mooie tuin erbij. Later bezochtte we nog het 'Hanoi Hilton' zoals het door Amerikaanse gevangenen in de Vietnamoorlog werd genoemd. Ook werd het door de Franse in het kolonistische tijdperk gebruikt om opstandige Vietnamezen vast te houden. Het was allemaal luguber en indrukwekkend. Het fietsen zelf was ook een enorme uitdaging. Alles reed bij de kruispunten door elkaar en je moest super ingespannen fietsen door de honderden motortjes en brommertjes :P. Op het einde barstte toch de hemel nog open en konden we genieten van een tropische regenbui, dat was best lekker :).
Die avond gingen we met de nachttrein naar Lao Cai, daar zouden we in de ochtend worden opgehaald voor Sapa. In Sapa zouden we een tweedaagse trekking doen door rijstvelden en bergen. Het bleek een enorme opgave, want de zandweggetjes waren een en al modder. En probeer maar eens in complete modder een berg te beklimmen... Gelukkig waren er locals, vrouwtjes met enorme manden op de rug met zelfgemaakte werkjes die ze je wilde aansmeren. Ze probeerden continue een gesprek met je aan te knopen: 'hewwo... wehw you fwom?? How many bwothew sista??' We vonden ze enorm vervelend, maar uiteindelijk werden we verliefd op onze drie metgezellen, waarop wij leunend en steunend de tocht overleefd hebben. :) We kochten vervolgens alledrie wat praaachtigs :P.
Die avond gingen we met de gids en de familie van het guesthouse eten en aan de rijstewijn. Carlijn en Rianne gingen samen met de gids door tot 2 liter rijstwijn op was. Dat hebben we de volgende dag geweten. Gelukkig was de tocht toen een stuk aangenamer. Het had niet meer geregend en dus was alles lekker begaanbaar en binnen een uurtje geklaard. Daarna zijn we weer naar Sapa gebracht en hebben een lang middagdutje gedaan. Die avond kwamen we na het eten onze oude gids tegen die met een vriend naar de karaoke ging. We werden uitgenodigd en zongen enthousiast (en schoor) mee... Vervolgens werd er dansmuziek opgezet waarop de twee vietnamezen helemaal los gingen met de apartste moves... het was geweldig om te zien. :P Daarna gingen we nog aan een straatbarbeque met aparte vietnamese snacks, zoals rijst in bamboe en gebbq'de maiskolven.
Vandaag was onze laatste dag in Sapa. Nog steeds hebben we enorme spierpijn van de trekking en dus beloonden we onszelf met een massage tegenover ons hotel. Zelfs de hakhand-techniek werd op ons losgelaten en we voelden ons als herboren.
Ondertussen zitten we te wachten op onze trein, we gaan terug naar Hanoi en worden meteen als we aankomen in de vroege ochtend weggebracht naar Halong Bay, waar we een paar dagen op een boot zullen verblijven. Spannend!!
We hebben een hoop foto's! Die van Sapa hebben we dankzij Carlijn kunnen maken aangezien Rianne een leeg fototoestel meenam zonder oplader.... ooohyea, lekker slim. :) Alle fotos volgen later wanneer we een fatsoenlijk internet cafe vinden en wat tijd hebben!
Xi-an en Shanghai
Ingenesteld in onze slaapcoupe probeerden wij slaap te vatten tot onze wekker af zou gaan. De planning gaaf aan dat we kwart voor 8 aan zouden komen. Kwart over 7 ging de wekker. Esther ging naar het altijd frisse trein-toiletje, om te ontdekken dat alle buitenlanders met de koffers in de hal stonden. We kwamen aan in Xi-an... zucht.
Binnen 2 minuten stonden we buiten. Half in pyama, makeuploos en met 1 lens in. Ik heb mijn ene lenzendopje gedoneerd aan het Chinese treinsysteem, en gelukkig net niet mijn mobiel, die onze kamergenote nog kwam brengen. We kwamen aan bij het hotel en konden daar even tot rust komen en ons opfrissen. Daarna gingen we maar lekker vroeg aan de stadswandel. We vonden uiteindelijk een leuke wijk genaamd de islamitische wijk, met allemaal straatverkopers van, vooral eten, maar ook prullaria die wij lekker konden inslaan. Een berg souvenirtjes later sloegen we toe bij de pizzahut. yummm. Lekker cultureel.
De volgende dag wilde we ergens ontbijten, maar fatsoenlijke broodjeszaken waren nergens te vinden. Dus gingen we op weg naar onze geliefde pizzahut. Er stond een rij... een rij! Voor het eten... We kregen een bonnetje met wachtnummer en liepen door naar een warenhuis, ook daar een rij voor het eten. Het was wel weer duidelijk: China = Mensen > Eten. Hongerig liepen we terug naar de pizzahut en lieten schaapachtig ons verlopen bonnetje zien. En we kregen een tafel!! Yay! Ontbijt/lunch met pizza. hmmm!
Daarna zijn we een andere wijk ingedoken met aparte winkeltjes, kraampjes. Vervolgens nog een gamehal gevonden waar we eerst faalde in motorracen, maar de sterren van de hemel raceden in de auto's. De grijpmachines zijn niet aan ons besteed, was Madelon ermaar bij geweest zeiden we nog, want die zou zo al die schattige knuffels meester maken :P. Het leukste was wel het schietspel, Rambo en Terminator.. Met een enorm geweer in ons handen schoten we samen de wereld vrij van ... robots en ...vijanden? Geen idee wat het verhaal erachter moest voorstellen, maar het belangrijkste is dat we goooed waren!
Voor de laatste keer in de Chinese slaaptrein gingen we naar Shanghai. Dit keer klopte het treinschema wel, maaarrr... er was geen transfer! Er was niemand om ons op te halen. Na veel gebeld te hebben kregen we te horen dat er 'een misverstand' was. Een uur gewacht in de zon met onze zware tassen pakte we maar een taxi. Een beetje chagerijnig dwaalde we enige tijd later 'the bund' af, langs de Huangpu rivier. We waren bezweet en de wind waaide ons haar overal heen. Toch wilde iedereen met ons op de foto. Mensen gingen zelfs allemaal in de rij staan.... waaat??! Dus wij heel beleefd wachtten, maar het werd wel echt vervelend toen de zoveelste zich aanbood en maar onze ogen open proberen te houden tegen de zon in :P. En mijn haar uit mijn mond proberen te vissen. Dat zijn vast mooie foto's geworden....
S'avonds gingen we naar een bekende club, M2, in Shanghai. Ze snapte eerst niet dat we wat wilde drinken (toen ik vroeg om cocktails wezen ze naar de garderobe... ja bedankt :P). Toen we een plekje hadden veroverd op een lange bank werden we na een half uur verzocht plaats te maken voor twee chinese meisjes. Waarom, dat weten we niet. Het kwam een beetje rascistisch over :P, dus we waren er weer klaar mee. [Wel apart om zelf een keer rascistisch deurbeleid mee te maken, want dat overkomt je in Nederland nooit :) ]
Vandaag, onze laatste volle dag in Shanghai, zijn we in de ochtend naar het aquarium geweest. Ze hadden er reuzenschildpadden! En veel ook, die hadden we nog nooit gezien. Ook hadden ze enorme vissen, groter dan wijzelf. Daar hebben we wel alleen filmpjes van, want die werden duidelijker dan foto's. Later kunnen we die hier wel opzetten. Hier lukt het niet! We willen straks naar een bekend park dat erg mooi moet zijn, genaamd de Yuyuan Tuin. Daarna in de avond nog langs 'the bund' lopen voor wat mooiere kiekjes! :)
Daarna is het alweer einde China... De tijd vliegt! En morgen vliegen wij... op naar Vietnam :).
Peking en Pingyao
Na een dag en een nacht in de trein, kwamen we begin van de middag op vrijdag de 20ste aan in Beijing. Onze eerste gedachte was WOW wat een ontzettende Smog. Hoe kunnen mensen hier nog leven? Je kon geen 10 meter ver zien. Het was daarbij enorm benauwd. Al snel kwamen we erachter dat het geen smog was, maar vocht en mist. Er zat namelijk een regenbui aan te komen. 'nou dat zal wel een flinke worden dan..' dachten wij.
Die nacht gingen we naar een club die ons door onze gids Fiona was aangeraden. De club heette Chocolate Bar, klinkt goed he? Dat dachten wij ook.
Op het podium een dj en twee dansers in aparte kostuums. De dansers wisselden veel en opgegeven moment kwam er zelfs een trio van zangers, een westerse vrouw en twee aziaatische mannen die clubmuziek zongen. Heel apart en erg dansbaar. Esther en ik stortten ons in het chinese geschuifel en gingen met de voetjes van de vloer na een paar lekkere cocktails.
De volgende dag begon onze stadstour. We gingen in de ochtend naar een park aangrenzend aan The Temple of Heaven. Dit wilde Fiona ons graag laten zien omdat hier elke ochtend gepensioneerden aan lichaamsbeweging deden. Zo waren ze een soort zwaardyoga aan het doen, Tai Chi met zwaarden. Verder deden ze ringwerpen over elkaars hoofd, ze deden hooghouden met een 'hockeysack' o.i.d. We probeerden het maar waren geen talent hierin. Het was erg leuk om te zien. De ouderen die iets minder te been waren deden kaartspellen of schaak, of waren bezig met haakwerkjes die ze tevens aan ons probeerden te slijten.
Vervolgens gingen we de tempel in. We leerden dat er twee tempels waren. Een tempel waar de keizer 1 maal per jaar kwam om voor een goede oogst te bidden. Ook bij de andere kwam hij eenmaal per jaar, daar bevond zich een ronde platte steen op de bovenkant, en als je daarop stond dan zou de god van de hemel je het beste kunnen verstaan. We leerden de betekenis van de kleuren van de tempels. Groen = de normale mens, blauw = de hemel, geel = de keizer en rood staat voor geluk leerden we later in een zijdefabriek. (het commerciele deel van de tour waar Esther en ik later verliefd werden op een rode kasjmir jas die ver boven ons budget lag..
Later die dag gingen we naar het Plein van de Hemelse Vrede en de Verboden Stad. Het regenden ondertussen en we hadden eerder al een goedkope paraplu gescoord. 1 Voldeed onderhand niet meer voor ons beide, dus kochtten we op het plein een tweede. Het ging steeds harder regenen. En toen het tijd werd om naar de verboden stad te gaan zagen we amper meer een hand voor de ogen. Ondanks het feit dat Riannes haar als een gek begon te krullen, zoals Esthers mondhoeken naar beneden krulde van het vieze weer, wilde mensen nonstop met ons op de foto. Bij de verboden stad was het zo erg dat we delen van het verhaal van de gids niet konden volgen. Mensen stopten zowel hun moeders als hun kinderen voor en naast ons voor foto's. Wat zouden ze toch met die foto's gaan doen? Zouden ze mensen vertellen dat we beroemd zijn ofzo? Raaaaare mensen die Chinezen
Ondertussen mondde de regenbui uit tot de ergste regenval in 60 jaar in Beijing. Het is in Nederland zelfs op het nieuws geweest, merkte wij na een paar bezorgde smsjes. Ons is niets overkomen, maar de gevolgen van de regenbui zouden we de volgende avond merken...
De volgende ochtend was het tijd voor de chineze muur, en... de zon scheeeeen!!!!
We gingen op tijd naar het station met onze gids. Het was oooontzettend druk en warm. Heel veel mensen waren gestrand door het slechte weer. Er konden amper treinen rijden. Onder sommige bruggen stond 4 meter water. We wisten niet hoeveel onze trein vertraagd was, dus we wachtten. We waren er om 3 uur ongeveer, en zouden iets voor 6 vertrekken. Maar we wisten nog niets toen de tijd al daar was. Pas rond 8 of 9 uur kwamen we erachter dat hij helemaal niet meer zou gaan. Daar stonden we dan. Fiona bleef gelukkig rustig en zij en Esther gingen in de rij staan om de kaartjes te ruilen. Ze bleven zeker een uur weg, Rianne was aan het kamperen met de tassen en het begon al donker te worden. Toen bleek dat er geen alternatief was, behalve 10 uur lang staan...
Uiteindelijk kregen we een contactpersoon te pakken in China, hij wilde eerst dat we betaalden voor een overnachting in ons oude hotel, 100 euro!!! No way. Na een pleidooi van Rianne werd ons beloofd dat we toch een nacht konden blijven, met ontbijt weer, yay. Fiona kwam met nieuwe ideeen, we konden een sneltrein naar Tai Yuan en dan met een taxi naar Pingyao. Die sneltrein ging pas de volgende dag rond 6 uur. We verkochten onze kaartjes en kochtten nieuwe. Er werd een taxi geregeld voor ons en om half 12 waren we terug in het hotel. Compleet doorweekt van de hitte en het dragen van die enorm zware tassen. 10 kilo lichter. Er was maar 1 ding dat we nu nog wilden: .... Mac Donalds.
We houden helemaal niet van de Mac, vieze vette burgers, smaakloos. Brood is oud, bah bah. Maar nu: GEWELDIG>!!! We vonden onze oude liefde genaamd meneer Donalds terug. We hebben nog nooit zo'n lekkere burger en friet geproefd, haha.
De volgende dag ging alles wel goed met de reis. We werden door een aardige gids naar het station gebracht. We vonden een goed plaatsje in de trein om op onze tassen te zitten. We lazen wat en luisterde muziek en voor we het wistten waren we er. Midden in de nacht kwamen we vervolgens aan in Pingyao. Enorm sfeervol. Het is hier zooo enorm schattig. Smalle straatjes, geweldige huisjes met overal hout interieur. Echt zoals je China wilt zien. Jammer genoeg wist niemand iets van onze tourguide af, dus een tour is er niet geweest. We hebben zelf wel wat geslenterd en wat geshopt. Het weer is ons vandaag minder gezind, maar we zijn wel gewend geraakt aan natte voeten.
Mongolie - De wijsheden van Mongolie en het laatste avondmaal
Rianne was de laatste avond van de groene route zoveel beter dat ze samen met Esther uitkeek naar Ulaan Baatar. Niet omdat ze graag de zwarte uitlaatgassen weer in wilde ademen, of de starende mensen mistten, maar omdat ze zo graag weer lekker aan de pizza gingen. Een lekkere dikke kaasige (daar houden ze van in Mongolie, kaas met pizza) pizza. Maar zo'n feest werd het niet. Bij aankomst kwam Esther lunch weer terug op visite. Ons favorieten internetcafe waar we eerder veel waren was niet open en toen we savonds toch maar een pizza voor ons drieen (samen met Hugo, een van onze reisgenoten van de Groene Route) bestelden rende esther al na een salade naar het hotel (geen hostel meer! Een upgrade gehad
Gelukkig voelde we ons op weg naar Peking langzaam weer wat beter!
Nu hebben we wel wat wijsheden en kennis (over de Mongolen en Mongolie) opgeschreven die we tijdens ons avontuur in Mongolie hebben opgedaan. Aanschouw:
Ze rijden als.. Mongolen. (In de stad moet je niet kijken naar stoplichten, zelfs bussen rijden keihard door rood).
Ze kunnen cocktails maken, maar missen bepaalde ingredienten...
Hot pot - Supah Hot! (dit aten wij de avond voor we de groene route deden met Martijn. Een soort soeppannetje per persoon waar je vlees en groente in kookt, yum!)
In Ulaan Baatar hebben ze geel water.
Buiten Ulaan Baatar wordt vet vlees als een feestelijkheid beschouwd. Yum...
Vrouwen slapen rechts van de deur, bij de keuken...
Mongolie bezorgd Rianne onophoudelijke buiksteken
In Mongolie is fastfood eerder slow-food. (Midden in de nacht wilde we snacken, maar het zou pas met een uur klaar zijn... en de tent heette echt fastfood.. )
'Het is maar zand en poep' - een gerustelling die Rianne aan Esther vertelde toen we gingen pootje baden bij een meer, die omringt was met bovenstaande. Opnieuw te gebruiken bij het paardenpad tijdens de trekking in ballerina's.
'Geen zon, alleen spinnen' - Een van de toeristische gertenten was vol met spinnenfamilies. We vonden er bijna 10 in de eerste check. Gelukkig redde een dapper Mongools meisje ons.
'Ik heb meer vodka dan maaltijden op' - Rianne
Zitten in brandende paardenpoep > Vliegen in je eten - Een moeilijke afweging die voor de Mongolen tijdens de barbeque niet zo moeilijk was.
Mongolie - De Groene Route
Donderdagvroeg, 12 juli, stonden wij met een klein grijs zakje p.p. klaar om 6 volle dagen door de wildernis van Mongolie te 'trekken'. Een trekking stond weliswaar niet op het programma, we deden alles lekker met een busje. Dat mag ook wel, want we gingen aardig wat kilometers afleggen. Honderden kilometers per dag soms.
Wij bleken al direct de enige van de 6 Nederlanders die niet hun hele backpack/koffer meenamen. Later kwamen we erachter dat we misschien iets meer mee hadden moeten nemen, maar we hebben het prima gered.
We gingen met twee busjes. De eerste dag in een wit busje, die chauffeur was een snelheidsduivel, maar een die erg goed kon rijden, dus gevaarlijk of eng was het niet. Al snel buiten Ulaan Batar rijd je op onverharde wegen, met kuilen overal. Sommige dagen reed je hele stukken door graslandschappen of door de blubber. We hebben heel wat afgehobbeld.
De eerste nacht sliepen we in een toeristisch Gerkamp. Gertenten zijn de traditionele 'huizen' van de Mongolen. Het zijn stevige ronde tenten waarin veel hout is verwerkt, altijd met een lekker kacheltje. Toeristische kampen zijn wat luxer dan de tenten die we later zouden aantreffen bij nomadenfamilies die echt woonachtig zijn in de tenten. Na de eerste nacht wisselde we van auto, we zaten nu bij de gids, een aardige vrouw genaamd Otna. Ze stond erop dat we bij haar kwamen zitten, want Rianne was ziek geworden in de nacht. Ze kreeg een band om haar middel om haar maag op de plaats te houden tijdens het vele gehobbel. Deze 'maagband' en Rianne zouden de rest van de reis onafscheidelijk blijken...
Vrijdag gingen we onderweg naar de nomadenfamilie. Toen we daar aankwamen bleek dat ook nomaden televisie keken, en veel gebeld werden op hun mobieltjes. Het gezinshoofd van de familie was een man met een heel karakteristiek gezicht, net een schilderij. Hij had veel kinderen, maar de meeste waren naar de stad (Ulaan Baatar) getrokken voor studie en werk. De meeste Mongolen zijn de laatste jaren naar de stad getrokken hoorde we. Er wonen slecht ongeveer 2,5 miljoen mensen in het land, en een stuk meer dan de helft woont in de hoofdstad. Het leven op het platteland is voor velen zwaar. Veel dieren in de kuddes sterven door de strenge winters van soms wel -40 graden. Soms wel 80% van de kudde, en dat is onhoudbaar.
Het weer was ons niet erg goed gezind bij aankomst, maar ook in de regen waren de kuddes geweldig om te zien. We waren vooral gek op de yakken, en op de oude hond die buiten lag en graag door ons geknuffeld werd. De volgende dag gingen we met de nomadenfamilie naar het bos waar we een Mongoolse barbeque zouden doen. Er was een hele mooie rivier en het was fijn eens een bos te zien in Mongolie, waar vooral gras en lege bergen te vinden zijn. Ze hadden voor de gelegenheid uitgepakt door een berg vlees in een lege huid van een geit te doen en deze boven het vuur te roosteren in de huid. Vervolgens werd het samen met aardappelen in een kom gedaan waar de vliegen gingen botvieren.
Als we al honger hadden gehad was het bij het zien van vliegenkom met eten compleet vergaan. Wapperen met je hand had geen tot weinig zin, want de vliegen waren absoluut niet bang. Ze waren trouwens ook kanibaal, want dode vliegjes op het tapijt werden door andere vliegjes verslonden... ew. Gelukkig was er een pot augurken. En de soep was best te doen als je hem meteen als je hem kreeg opdronk en constant met je hand erboven bleef wapperen om de vliegen tegen te houden.
Vervolgens was het tijd voor een vodka'tje met de baas! Traditie is 3 shotjes, verleden - heden - toekomst. De man zag graag dat je ze snel achter elkaar wegkloekte. Dat Rianne al de hele dag leefde op 1 broodje en 2 augurken was verder geen probleem. S'nachts kreeg ze zelfs nog een extra vodka, een warme mongoolse vodka met olie. 'good for stomache!'. Die nachtelijke vodka heeft zij elke avond op de trip gekregen. yummmm...
Na twee nachten bij deze familie was het tijd voor afscheid, de rest van de dagen zouden we steeds in verschillende toeristische kampen verblijven. Vaak met douche... yay! En met normale toiletten. Bij de nomadenfamilie was het namelijk een gat in de grond met daarom een hekje die half open was... wel met uitzicht op de kudde. Gezellig! :)
De dag daarna voelde Rianne zich wat beter, goed genoeg om samen met Esther aan Esthers to-do-lijstje voor Mongolie te werken, want daar bovenin stond paardrijden. Samen hebben we een ritje om een bergje gemaakt, wel onder begeleiding...
De volgende dag stond er plotseling wel een trekking. Op onze 10 euro H&M ballerina's besloten we de strijd aan te gaan. Het was in totaal 8 kilometer. Vier kilometer de berg op, en dan terug. Bovenop de berg was een oud klooster wat op de lijst van Unesco werelderfgoed staat. Ondertussen was Rianne er weer wat slechter aan toe, dus ze trok de berg op met twee crackers in haar maag. Zwoegend en zwetend haalde we de top. De terugweg bleek nog moeilijker, omdat wij achteraan met de gids zagen hoe een van de andere vier een verkeerde afslag had genomen in de verte. We volgden hem een vies paardenpad vol met modder en poep op. (in ballerina's he... ) Het was een glibberig glijfeest vol met paardevliegen en zwermen muggen.
Aangekomen bij de auto gingen we verder naar een waterval. Rianne was ondertussen zo ziek dat we de nodige stops moesten maken. Maar de waterval bleek het waard, want hij was erg mooi. Die avond ging het weer beter en stond er in het laatste toeristenkampje een show op de planning. Het was een traditioneel Mongools bandje, en echt heel erg apart en leuk. Inclusief keelzingen (waar Esther achteraf ook erg goed in bleek) en aparte instrumenten.
Ondanks de pech met ziekten (Esther werd na terugkomst ziek van de laatste lunch) was het een hele mooie en bijzondere reis. De chauffeurs en onze gids zijn alledrie superlief geweest en bezorgd en hebben goed voor ons gezorgd. Ook misselijk is het een feest om in de schokkende en wiebelende auto te zitten als je zo'n uitzicht hebt. Overal waar je kijkt groen, het doet eer aan de naam van de excursie. Groene velden met paars/gele en witte bloemen. Heuvels met soms enorme bossen en soms alleen maar groen. Voor dieren en hele kuddes een paradijs want het land is helemaal van hen. Mongolie bestaat uit maar heel weinig steden. Ze lopen vrij rond, geen hekwerken. Enorm veel babies. Vooral yakbabies die aan de kant rennen voor onze toeterende auto waren erg lief, onze grote favorieten!
Kortom een 10+ reis.
Mongolie - Ulaan Baatar
Op zondag 8 juli kwamen we in de vroege ochtend aan op het station van Ulaan Batar. Tot onze grote schik waren wij niet de enige avontuurlijke Nederlanders die de 'ongewone' keuze van Mongolie hadden gemaakt als reisbestemming. We werden een bus ingeleid tezamen met zoveel Nederlanders dat de bus tot de nok toe vol was, koffers paste zelfs niet meer in de baggageruimtes. Met een gevoel alsof we in Salou waren aangekomen werden we weggereden naar ons Ovootel hotel. Hier kregen we te horen dat iedereen een of andere tweedaagse excursie gingen doen, behalve wij. Wij werden dus gedropt bij het hotel, maar eerlijk gezegd was dat een 'blessing in disguise'. Een mogelijkheid om aan het Salou-gevoel te ontkomen.
Tegelijkertijd was het ook een curse, want zoals wikipedia ons had gewaarschuwd is het 'de saaiste hoofdstad ter wereld'. Wikipedia is vaak niet heel betrouwbaar als bron, maar het zat er vast niet erg ver naast... Ulaan Batar is een grauwe stad, de stoeptegels hielden halverwege onze wandeling op. We wilden naar een tempel die er op ons schattige stadskaartje heel liefelijk uitzag. We kwamen er al gauw achter dat die liefelijkheid niet echt realistisch was. De snelste route was er een van verval en raar starende mensen. Het was vroeg in de ochtend en alles ging pas 11 uur open, er was dan ook bijna niemand op straat. We kozen voor de veilige omweg langs de hoofdstraten.
De tempel was oud en dat was eraan af te zien, we mochten trouwens niet eens naar binnen. Buitenlanders moesten toegang betalen, en wij konden geen werkende ATM vinden om te pinnen, en de banken waren nog dicht! Dus hebben we in de zon gezeten (die was er wel
Dit was pas het begin van wat vier lange dagen Ulaan Batar zouden worden voor onze excursie naar het buitengebied van Mongolie beginnen zou. Maar het was allemaal niet zo ellendig als je nu zou geloven. We ontmoetten die avond een Amerikaan die in onze hostelkamer sliep (een 8 persoonskamer met stapelbedden). Hij had het bad/de douche gesloopt, maar gelukkig kon Rianne hem weer maken. (die Amerikanen toch..
Met beide gingen we de tweede nacht naar een Ierse pub genaamd Hennesy's. Hier maakte we een lekkere fles wijn meester. Met de Amerikaan hebben we trouwens nog de was gedaan in het hostel, we hadden toch nog geen andere kamergenoten. De was deden we in de badkuip en we hingen alles door de kamer. Eindelijk weer schone onderbroeken!! :D
Later ontmoette we nog een Nederlander genaamd Radboud, met zn vijfen zouden we naar een club gaan die Martijn kende. Alleen toen werd Zac, de Amerikaan, ziek. Dus waren we met zijn vieren. De club had lekkere sushi, en later een hele leuke band. Koreaans, maar ze zongen bekende engelse nummers, van Metallica tot R&B, van Santana tot Adele. En ze zongen het zonder accent en heel mooi!! :D en dansbaar! Later raakte we Radboud kwijt en maakte we ons nog even flink zorgen, want hij had aan de vodka gezeten en de straten van Ulaan Batar zijn niet erg veilig voor buitenlanders. Gelukkig kwam hij een uur na ons terug in het hostel, hij was alleen zn telefoonhoesje kwijt, en die hadden wij meegenomen. Eind goed al goed
Het Baikalmeer en Olkhon eiland
Hallo iedereen!!
Dinsdagochtend werden we in alle vroegte uit ons bed gestuurd door onze wekker, onze 3/4 dagen in de trein waren weer voorbij! Rianne werd ziek wakker en had er zin in!
We werden opgehaald door een gids die goed Engels kon dus dat was fijn, daarna werden we op een bus gezet en naar de ferry gereden die ons naar het eiland zou brengen. De tocht in totaal duurde nog ongeveer 6 uur. Je kan je voorstellen dat dat geen pretje is als je drie dagen niet hebt kunnen douchen (ew), misselijk bent en in Esthers geval last hebt van wagenziekte. Daarbij hadden we een jurkje aangedaan, in de veronderstelling een zomers kuuroord tegemoet te treden.... alleen tja... het blijft toch Siberie
Op de boot werden we blauw zo koud, verder regende het lekker. Vol teleurstelling reden we op het eiland in een kale heuvelachtige omgeving. Maaaar toen werd het allemaal beter!
Het dorpje is geweldig vervallen, de huizen zijn krotjes van hout en overal lopen dieren, waaronder koeien los. Ons parkje is vol toeristen en bestaat uit hele leuke houten hutjes, gemaakt van typisch houtsnijwerk wat in Irkoetsk ook veel voorkomt, heel schattig. Aan deze kant van het eiland zijn wel veel mooie bossen en rotsen die uitmonden in het blauwe meer. De volgende dag was het opeens super zonnig... en iedereen ons maar uitlachen met onze stranddromen
Vandaag is onze laatste volledige dag op het eiland, we hebben lekker een stuk gefietst. Bij het huren van de mountainbikes vroeg de huurder nog of we een beetje goed waren met fietsen. 'Yes! we are from holland so we cycle all the time!!' Dus de man een leuke route voor ons uitgestippeld... maar ik denk dat hij vergeten was dat nederland zo plat is als een dubbeltje... wij konden de route niet waarmaken
Morgen gaan we terug naar Irkoetsk, daar hebben we dan nog net de avond en in de vroege ochtend, 4/5 uur, weer in de trein naar Mongolie. In Ulaan Batar moeten goede internetcafes zijn, beter dan deze internet cafe- caravan... haha, dus dan kunnen we onze foto's lekker laten zien!! we hebben bergen, die zullen we ook op facebook zetten!
Nu nog onze Baikal Feiten Top 10:
1. Ze eten vooral vis en aardappelen
2. Ze kennen geen asfalt
3. Overal dieren, overal poep...
4. Het enige internet is te vinden in deze caravan
5. De Russen spreken hier wel Engels
6. Superveel buitenlanders, heel Europa komt hierheen
7. Het water is mooi, maar ijskoud (We zijn er wel in geweest
8. Mensen bewaren hun autowrakken (mooie foto's komen nog...)
9. Ze bouwen alles met hout
10. Het is hier heel mooi
Tjoek Tjoek
Vrijdagnacht ging ons grote treinavontuur van start. Deze zou duren tot dinsdagochtend (Nederlandse tijd half 1 s'ochtends!! hier is het onderhand 7 uur later dan bij de lage landjes). We deelden gelukkig weer de treincoupe met het Nederlandse stel. Ondertussen hadden we nog een Nederlands stel ontmoet die via tiara tours reisden.Zij hadden minder geluk en deelden hun krappe treincoupe met een vrij gezet Russisch stel dat geen woord sprak en slechts.. aten
Voor de treinreis hadden we een mooi kaartspel gekocht met allemaal vrouwelijke babooshka's erop. Verder waren we bewapend met een dik boek en een enorme tas eten... Bij de vele dagelijkse stopjes keken wij vol smart uit naar de oude vrouwtjes met hun tassen en mandjes. Wat zouden ze dit keer verkopen?? We hebben aardbeien gescoord, een pannekoekje met smaakloze feta, een deegbroodje met kool en vlees en een ijsje. We kregen ook nog spontaan magnums van twee enge russen, omdat 1 van ze met ons op de foto wilde en wij hem dat lolletje gunde.
We nodigden ook het andere stel een aantal keren uit en speelden geimproviseerde pim pam pet, waarbij Rianne het draaibordje voor het alfabet was. Ook speelden we mens erger je niet op de ipad van een van de anderen. Ook hebben we lekker gepest en het ouderwetse Ezelen mocht ook niet ontbreken - Esther was de ezel
We hebben ons prima vermaakt in de trein, alleen was er geen douche :(. Zojuist hebben we eindelijk weer kunnen douchen in een vreemd hutje op Olkhon Eiland. Meer daarover volgt, want dat avontuur begint nu pas!
P.S: Foto's hebben we heeeel veel, maar we mogen ze hier niet uploaden (grom) dus die volgen pas in Ulaan Bataar ben ik bang.
