Na een dag en een nacht in de trein, kwamen we begin van de middag op vrijdag de 20ste aan in Beijing. Onze eerste gedachte was WOW wat een ontzettende Smog. Hoe kunnen mensen hier nog leven? Je kon geen 10 meter ver zien. Het was daarbij enorm benauwd. Al snel kwamen we erachter dat het geen smog was, maar vocht en mist. Er zat namelijk een regenbui aan te komen. 'nou dat zal wel een flinke worden dan..' dachten wij.

Die nacht gingen we naar een club die ons door onze gids Fiona was aangeraden. De club heette Chocolate Bar, klinkt goed he? Dat dachten wij ook.

Van binnen was het geweldig. Mooie stoelen, ontzetten veel zitplekken. Aan het plafond kroonluchters en schilderijen. Mooie bekleding en in het midden een dansvloer en podium.
Op het podium een dj en twee dansers in aparte kostuums. De dansers wisselden veel en opgegeven moment kwam er zelfs een trio van zangers, een westerse vrouw en twee aziaatische mannen die clubmuziek zongen. Heel apart en erg dansbaar. Esther en ik stortten ons in het chinese geschuifel en gingen met de voetjes van de vloer na een paar lekkere cocktails.

De volgende dag begon onze stadstour. We gingen in de ochtend naar een park aangrenzend aan The Temple of Heaven. Dit wilde Fiona ons graag laten zien omdat hier elke ochtend gepensioneerden aan lichaamsbeweging deden. Zo waren ze een soort zwaardyoga aan het doen, Tai Chi met zwaarden. Verder deden ze ringwerpen over elkaars hoofd, ze deden hooghouden met een 'hockeysack' o.i.d. We probeerden het maar waren geen talent hierin. Het was erg leuk om te zien. De ouderen die iets minder te been waren deden kaartspellen of schaak, of waren bezig met haakwerkjes die ze tevens aan ons probeerden te slijten.

Vervolgens gingen we de tempel in. We leerden dat er twee tempels waren. Een tempel waar de keizer 1 maal per jaar kwam om voor een goede oogst te bidden. Ook bij de andere kwam hij eenmaal per jaar, daar bevond zich een ronde platte steen op de bovenkant, en als je daarop stond dan zou de god van de hemel je het beste kunnen verstaan. We leerden de betekenis van de kleuren van de tempels. Groen = de normale mens, blauw = de hemel, geel = de keizer en rood staat voor geluk leerden we later in een zijdefabriek. (het commerciele deel van de tour waar Esther en ik later verliefd werden op een rode kasjmir jas die ver boven ons budget lag..

).

Later die dag gingen we naar het Plein van de Hemelse Vrede en de Verboden Stad. Het regenden ondertussen en we hadden eerder al een goedkope paraplu gescoord. 1 Voldeed onderhand niet meer voor ons beide, dus kochtten we op het plein een tweede. Het ging steeds harder regenen. En toen het tijd werd om naar de verboden stad te gaan zagen we amper meer een hand voor de ogen. Ondanks het feit dat Riannes haar als een gek begon te krullen, zoals Esthers mondhoeken naar beneden krulde van het vieze weer, wilde mensen nonstop met ons op de foto. Bij de verboden stad was het zo erg dat we delen van het verhaal van de gids niet konden volgen. Mensen stopten zowel hun moeders als hun kinderen voor en naast ons voor foto's. Wat zouden ze toch met die foto's gaan doen? Zouden ze mensen vertellen dat we beroemd zijn ofzo? Raaaaare mensen die Chinezen

Ondertussen mondde de regenbui uit tot de ergste regenval in 60 jaar in Beijing. Het is in Nederland zelfs op het nieuws geweest, merkte wij na een paar bezorgde smsjes. Ons is niets overkomen, maar de gevolgen van de regenbui zouden we de volgende avond merken...

De volgende ochtend was het tijd voor de chineze muur, en... de zon scheeeeen!!!!

We hebben foto's gemaakt als gekken, er waren niet zoveel mensen doordat het weer zo slecht was geweest. Het uitzicht vanaf de muur is geweldig. Rianne wilde er zelfs een huis op gaan bouwen. Bergen en bossen, zo mooi! Opnieuw volgde er een fantastische lunch, de dag ervoor ook, waarbij er verschillende chineze gerechten op tafel werden gezet voor ons en de andere drie reizigers van de tour.

We gingen op tijd naar het station met onze gids. Het was oooontzettend druk en warm. Heel veel mensen waren gestrand door het slechte weer. Er konden amper treinen rijden. Onder sommige bruggen stond 4 meter water. We wisten niet hoeveel onze trein vertraagd was, dus we wachtten. We waren er om 3 uur ongeveer, en zouden iets voor 6 vertrekken. Maar we wisten nog niets toen de tijd al daar was. Pas rond 8 of 9 uur kwamen we erachter dat hij helemaal niet meer zou gaan. Daar stonden we dan. Fiona bleef gelukkig rustig en zij en Esther gingen in de rij staan om de kaartjes te ruilen. Ze bleven zeker een uur weg, Rianne was aan het kamperen met de tassen en het begon al donker te worden. Toen bleek dat er geen alternatief was, behalve 10 uur lang staan...

Uiteindelijk kregen we een contactpersoon te pakken in China, hij wilde eerst dat we betaalden voor een overnachting in ons oude hotel, 100 euro!!! No way. Na een pleidooi van Rianne werd ons beloofd dat we toch een nacht konden blijven, met ontbijt weer, yay. Fiona kwam met nieuwe ideeen, we konden een sneltrein naar Tai Yuan en dan met een taxi naar Pingyao. Die sneltrein ging pas de volgende dag rond 6 uur. We verkochten onze kaartjes en kochtten nieuwe. Er werd een taxi geregeld voor ons en om half 12 waren we terug in het hotel. Compleet doorweekt van de hitte en het dragen van die enorm zware tassen. 10 kilo lichter. Er was maar 1 ding dat we nu nog wilden: .... Mac Donalds.

We houden helemaal niet van de Mac, vieze vette burgers, smaakloos. Brood is oud, bah bah. Maar nu: GEWELDIG>!!! We vonden onze oude liefde genaamd meneer Donalds terug. We hebben nog nooit zo'n lekkere burger en friet geproefd, haha.

De volgende dag ging alles wel goed met de reis. We werden door een aardige gids naar het station gebracht. We vonden een goed plaatsje in de trein om op onze tassen te zitten. We lazen wat en luisterde muziek en voor we het wistten waren we er. Midden in de nacht kwamen we vervolgens aan in Pingyao. Enorm sfeervol. Het is hier zooo enorm schattig. Smalle straatjes, geweldige huisjes met overal hout interieur. Echt zoals je China wilt zien. Jammer genoeg wist niemand iets van onze tourguide af, dus een tour is er niet geweest. We hebben zelf wel wat geslenterd en wat geshopt. Het weer is ons vandaag minder gezind, maar we zijn wel gewend geraakt aan natte voeten.